• 1)اسپیرومتری: این تست میزان تنگی مجاری برونشیال را تخمین می زند و در حقیقت روشی برای نشان دادن میزان هوایی است که بدنبال یک دم عمیق ، از ریه ها خارج می گردد و اینکه با چه سرعتی هوا خارج می گردد.
    2) اوج جریان بازدمی(peak flow)  : با کمک وسیله ساده ای بنام پیک فلومتر توسط خود بیماران در منزل ارزیابی می گردد و نشان می دهد که با چه حدتی هوا را می توان خارج نمود. مقادیر کمتر از معمول ، علامت این است که ریه ها بطور طبیعی کار نمی کنند و آسم در حال بدتر شدن است.
    3)تست متاکولین : این ماده قادر به تریگر کردن آسم است و در صورت استنشاق سبب تنگی راه های هوایی می گردد. اگر تستهای اولیه عملکرد ریوی طبیعی باشند ، از این جهت تایید تشخیص استفاده می گردد.
    4)تست نیتریک اکساید: این تست اگرچه بطور گسترده ای در دسترس نمی باشد ، میزان گاز نیتریک اکساید موجود در تنفس را اندازه گیری می کند. در صورت التهاب در راه هوایی – نظیر آسم – سطح نیتریک اکساید در راه هوایی افزایش می یابد.
    5)روش های تصویر بر داری: عکس ساده ریه و HRCT از ریه ها و حفرات بینی (سینوس ها) قادر به تشخیص اختلالات ساختمانی یا بیماری هایی ( عفونتها)یی باشند که قادر به ایجاد یا بدتر کردن آسم می باشند.
    6) تستهای آلرژی: شامل تستهای پوستی یا خونی می باشد . تستهای آلرژی می توانند آلرژی به حیوانات خانگی ، گرد و خاک، پولن و یا کپک ها را تشخیص دهند. در صورت تشخیص آلرژن های مهم ، می توان توصیه به انجام ایمونوتراپی نمود.
    7)ائوزینوفیلهای خلط: ائوزینوفیل ها در خلط افراد مبتلا به آسم در هنگام پیدایش علائم وجود دارند و با سرفه خارج می گردند. برای رنگ آمیزی آنها از ائوزین استفاده می گردد.
    8)تستهای برانگیزاننده وزرشی و آسم سرمازاد: در این تستها انسداد مجاری هوایی قبل و بعد از فعالیت های سنگین ورزشی  و یا استنشاق هوای سرد اندازه گیری می گردد.

    روش های تشخیص آسم

© خرداد 98 کلیه حقوق مادی و معنوی این وب سایت نزد خانم دکتر سپیده داروگر محفوظ می باشد . | طراحی ، توسعه توسط : OFOGHIT